«ما باید از اختلالات اجتماعی عبور کنیم»
نوشته جو ویلکسینز
اگر از تقریباً هر متقاضی کار در ایالات متحده بپرسید وضعیت بازار کار چگونه است، احتمالاً گوش خواهید داد. ماهها و ماههای رشد بیتحرک شغل منجر به «اقتصاد استخدام کم» شده است؛ وضعیتی که در آن کارگران قدرت کمی در مقابل شرکتها دارند، که نتیجهاش رشد کم دستمزد، افزایش استخدامهای آزاد (فریلنسر) نسبت به تماموقت و بدتر شدن بستههای مزایا است.
در همان زمان، هوش مصنوعی هرگز اینچنین پر سر و صدا نبوده است. حتی با اینکه بهنظر میرسد پیشرفتهای کارآمدی در دنیای واقعی بهسرعت آهستهتری میافتد، میزان سرمایهگذاری در هوش مصنوعی همچنان در حال افزایش است؛ همانگونه که از سرمایهگذاریهای عظیم در دیتاسنترها و بازار سهام رو به رشد واضح است.
در نتیجه، بسیاری به این سؤال میپردازند که رابطهٔ رشد هوش مصنوعی با رکود بازار کار چهطور است. در حالی که اقتصاددانیان مانند دارون آسموغلو بر این باورند که هیچ تأثیر قابلتوجهی از هوش مصنوعی بر کارگران تا یک دهه آینده — اگر اصلاً رخ دهد — حس نخواهد شد، اما مدیران اجرایی شرکتهای فناوری داستانی متفاوت میگویند: هوش مصنوعی در آستانهٔ وارون کردن کامل جهان ماست.
یکی از مدیران فناوری که به ارجاعکنندگان هوش مصنوعی پیوستهاند، سوندار پیچای، مدیرعامل Alphabet (گوگل) است که اخیراً اظهار کرد هیچ شغلی ایمن نیست — حتی شغل خودش.
در یک مصاحبهٔ اخیر BBC ، پیچای گفت: «هوش مصنوعی عمیقترین فناوری است که بشر تا بهحال روی آن کار کرده است و پتانسیل مزایای فوقالعادهای دارد و ما باید از اختلالات اجتماعی عبور کنیم.»
اگرچه او سعی میکند بیش از حد از این موضوع خوشحال نشود — همچنان که برخی دیگر از مدیران فناوری کردهاند —، مدیرعامل Alphabet به ترویج یک نوع فیتالیسم هوش مصنوعی که بارها دیده شده است میپردازد. بهطور کلی، هوش مصنوعی اجتنابناپذیر است و برای همه مشاغل ما میآید، چه بخواهیم چه نخواهیم. پیچای، که بهتازگی میلیاردر شد، حتی بر این باور است که نقش او بهعنوان مدیرعامل «یکی از کارهای آسان» برای هوش مصنوعی خواهد بود، که این موضوع باعث میشود تصمیم او برای پیشبرد این فناوری حتی شگفتانگیزتر بهنظر برسد.
«این برخی مشاغل را تکامل میدهد و انتقال میدهد»، او ادامه داد. «افراد باید سازگار شوند، و سپس حوزههایی وجود خواهد داشت که در آن برخی مشاغل تحت تأثیر قرار میگیرند. بنابراین، بهعنوان یک جامعه، من فکر میکنم باید این گفتگوها را داشته باشیم.»
البته، مگر اینکه از زمان همهگیری در دل جنگلها مخفی بوده باشید، احتمالاً میدانید که هوش مصنوعی یکی از تنها گفتگوهایی است که بهنظر میرسد در هر مقیاسی در حال انجام است. مسئله این نیست که ما دربارهٔ هوش مصنوعی نه صحبت میکنیم، بلکه نحوهٔ گفتوگوی ما دربارهٔ هوش مصنوعی و این که چه کسی این گفتگو را چارچوببندی میکند، است.
به عنوان مثال، پیچای بهعنوان مدیرعامل یکی از بزرگترین شرکتهای فعّال در حوزهٔ هوش مصنوعی، ذرهبینی واضحی در ترویج این روایت دارد که هوش مصنوعی بهشدت بهسراغ مشاغل همه میآید. در حالی که هوش مصنوعی بدون شک به شرکتها کمک میکند تا برخی مشاغل مانند ترجمه یا توسعه نرمافزار را «گیگسازی» کنند، اما هنوز بسیاری از مشاغل را بهطور کامل خودکار نمیکند — تمایزی مهم که طرفداران هوش مصنوعی امیدوارند از آن غافل نشوید.
تحلیل اخیر Business Insider نشان داد که مشاغلی که بیشترین معرض خودکارسازی توسط هوش مصنوعی هستند، واقعاً تحت تأثیر قرار نگرفتهاند، اگرچه اضطراب دربارهٔ تعرفهها، عدم قطعیت سیاسی و استخدام بیش از حد در دوران همهگیری منجر به «سطوح رکودی ایجاد شغل» در تمام اقتصاد شده است.
بنابراین، اگرچه ممکن است مجبور باشیم با پیامدهای «خسارتهای مغزی» صنعت فناوری زندگی کنیم، اثرات هوش مصنوعی بر کار یک نتیجهٔ حتمی نیست. فکر اینکه هوش مصنوعی زندگی ما را همانطور که میشناسیم نابود خواهد کرد، بهطرز واضحی ایدهای هولناک است — اما با آنکه اطلاعات فراوانی از تمامی جهات بهسرمان میآید، بهترین راهحل ما این است که به شواهد اعتماد کنیم، نه به مدیران ارشد.