سارا محمد
در یک بعد از ظهر جمعه، پس از مدرسه، دو نوجوان ۱۵ ساله پرهام پوراحمد و آرنوا سینگال، با دوربینهای معلق بر شانههایشان، میان رنگهای متغیر پاییز؛ سرخ، زرد، طوسی متمایل به طلا و برگهای سبزی که هنوز پابرجا بودند، در پارک دریاچه ویسونا قدم زدند.
پارک ۱۵۲ هکتاری شهرستان سانتا کلارا یکی از مکانهای مورد علاقهٔ آنها برای عکاسی از حیاتوحش نزدیک به محلهشان است؛ بهویژه کویوتهایی که بهتدریج در حیاطهای پشتی و اطراف مسیرهای جویبار در سراسر خلیج جنوبی ظاهر میشوند.
پوراحمد در دوران همهگیری عکاسی این صحنهها را بهعنوان یک سرگرمی آغاز کرد، اما کار او جایزههای سراسری و ملی را بهدست آورد؛ از جمله جایزهٔ جوانان مسابقه عکاسی Audubon برای تصویر دو کستردس آمریکایی که بر روی یک میله در پارک کالرو، در حوالی سن خوزه، نشسته بودند.
اما امروزه، این کویوتها هستند که بیشترین توجه او را به خود جلب میکنند.
«درگیریهای زیادی بین انسانها و کویوتها میبینیم: مانند اینکه کویوتها حیوانات خانگی را میخورند. و بهدلیل این، مردم سعی میکنند کویوتها را مسموم کنند»، پوراحمد گفت. «این باعث میشود که بخواهم هم به کویوتها و هم به انسانها کمک کنم».
یک مطالعهٔ ۲۰۲۳ که ده سال تعامل کویوت و انسان در سانفرانسیسکو را تحلیل کرد، نشان داد که در سالهای اخیر درگیریها افزایش یافتهاند، بهویژه در دورهٔ پرورش تولهها و در مناطقی که دسترسی بیشتری به فضاهای سبز دارند.
سازمان کنترل حیوانات در اطراف دره سیلیکون، به گزارش روزنامه Los Altos Town Crier، افزایش تعداد مشاهدههای کویوت را گزارش کرده است.
«کویوتها محلههای خودشان را دارند و هر کویوتی که میبینید تصادفی نیست. پس این بهنوعی خانه آنها همانند خانهٔ ماست»، سینگال گفت. او و پوراحمد در دبیرستان لس گاتوس درس میخوانند و دوستان نزدیک هستند. سینگال پس از دیدن تعهد دوستش به عکاسی، این کار را آغاز کرد و اکنون هفتهای چند ساعت در کنار او به تمرین میپردازد.
این دو نوجوان گروه حیاتوحش دره سیلیکون را تأسیس کردند؛ پروژهای که توسط جوانان رهبری میشود تا کویوتها را در سراسر این منطقه ردیابی کنند.
از فوریه تاکنون تمام مشاهداتی را که میتوانستند جمعآوری کردند: از عکسهای خودشان، بهروزرسانیهای منتشرشده توسط بخش کنترل بردارهای شهرستان سانتا کلارا، و گزارشهای منتشرشده در Nextdoor و رسانههای اجتماعی. حتی ساکنان را دعوت کردند تا از طریق فرم موجود در وبسایتشان، مواجهات خود را به اشتراک بگذارند.
آنها تمام این اطلاعات را در یک نقشهٔ تعاملی جمعآوری کردند که شامل بیش از هزار نقطهٔ داده است و براساس زمان، روز، مکان و رفتار، بهصورت رنگی کدگذاری شده است. بسیاری از مشاهدات در امتداد جویبارهایی که از محلههای خلیج جنوبی میگذرند، متمرکز شدهاند.
«آنها از جویبارهای متعدد ما استفاده میکنند، مانند رودخانه گوادالوپه، جویبار لس گاتوس، جویبار کویوت و بسیاری دیگر، تا در مناطق شهری بدون دیده شدن حرکت کنند»، پوراحمد گفت.
آنها دریافتند که این راهروهای حیاتوحش شهری، کوههای سانتا کرازو را به پارکهای حومهای، زمینهای گلف و حیاطهای خانهها متصل میکنند؛ بهگونهای که شبیه یک بزرگراه حیاتوحش است که در میان گسترش شهری میپیچد.
پُر کردن خلأها
اکولوژیستهای شهری مدتهاست گمان میکردند که توسعهٔ حومهای، حیوانات را وادار به سازگاریهای شگفتانگیز میکند. بیورلی پرز، متخصص منابع جامعه در بخش کنترل بردارهای شهرستان سانتا کلارا، گفت کار این نوجوانان به درک بهتر این الگوها کمک میکند.
پرز گفت بزرگترین چالش نه مدیریت کویوتهاست، بلکه مدیریت انسانهاست. «گسترش شهری زیستگاه آنها را کاهش میدهد»، او افزود. کویوتها یاد میگیرند در شهر غذا و پناهگاه پیدا کنند، بهویژه وقتی ساکنان زباله، غذای حیوانات خانگی یا حتی حیوانات کوچک را بیمحافظت رها میکنند. «در این لحظه است که درگیریها آغاز میشود».
تالی کاسپی، پژوهشگر پسادکترا در دانشگاه کالیفرنیا برکلی که بهمطالعهٔ کویوتها در سانفرانسیسکو میپردازد، گفت پروژههایی نظیر گروه حیاتوحش دره سیلیکون میتوانند خلاهای پژوهشی موجود را پر کرده و همزیستی را ترویج دهند. او DNA را برای بررسی ژنتیک کویوتهای شهری تجزیه و تحلیل میکند و از دوربینهای فعالشونده توسط حرکت برای ردیابی حرکات آنها استفاده میکند.
او افزود که کویوتهای سانفرانسیسکو به محیطهای پرجمعیت انسانی سازگار شدهاند. کویوتهای دره سیلیکون ممکن است رفتار متفاوتی داشته باشند؛ بیشتر به مسیرهای جویبار متکی هستند و کمتر آشکار میشوند.
کویوتها بهعنوان شکارچیان رأس، نقش حیاتی در حفظ تعادل اکوسیستم ایفا میکنند؛ آنها جمعیت جوندگان را کنترل میکنند و با پراکندهسازی بذرها در فضاهای شهری به تعادل زیستمحیطی کمک میسازند، او افزود.
لایهٔ بعدی تحقیق
نقشهٔ نوجوانان قلمروهای متمایز و رفتارهای مکرر کویوتها را شناسایی کرد. آنها میتوانند با عکسها یا گزارشهای تعقیب حیوانات خانگی، نر یا مادهٔ غالب را تشخیص دهند؛ این نشانهای از جسارت یا دفاع از لانهٔ کویوتهاست.
اکنون آنها میخواهند ابزارهای پیشرفتهتری بسازند. با همکاری پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا برکلی، در حال یادگیری نرمافزار QGIS هستند؛ نرمافزاری حرفهای برای نقشهبرداری که توسط دانشمندان حفاظت محیطزیست بهکار میرود، تا مدلسازی حرکت کویوتها را انجام دهند.
بهعنوان بخشی از پروژهٔ خود، پوراحمد و سینگال به مدارس و کتابخانهها مراجعه میکنند تا دربارهٔ حیاتوحش منطقه و روشهای همزیستی با آن سخن بگویند؛ نکاتی نظیر بستن سطلهای زباله و نگهداشتن سگها در قلاده در نزدیکی فضاهای باز را به اشتراک میگذارند.
«ما میخواهیم نقشهٔ خود الهامبخش جامعه باشد تا به کاهش تعارض انسانی‑حیاتوحش کمک کند»، سینگال گفت.
در دو سال آینده، آنها امید دارند یک مجموعهدادهٔ گستردهٔ حوزه خلیج بسازند که نشان دهد حیاتوحش چگونه با توسعهٔ انسانی سازگار میشود؛ این کار بهکمک ده دانشآموز دبیرستانی دیگر که بهتازگی جذب کردهاند، انجام میشود.
هر دو نوجوان میگویند این پروژه چشماندازهای شغلی آنها را بهسوی حرفههای مرتبط با حیاتوحش شهری و بومشناسی شکل داده است.
پوراحمد میتواند زیستشناسی حیاتوحش را مطالعه کند — بهویژه تجزیه و تحلیل DNA و آمارهای زمینهٔ تحقیقات بومشناسی. «من به علم حیاتوحش شهری علاقه دارم»، او گفت. «چیزهای زیادی وجود دارد که هنوز نمیدانیم».
سینگال مسیر متفاوتی را دنبال میکند. «من میخواهم وکیل شوم»، او گفت. «من واقعاً مشتاقم از آنچه اکنون میآموزیم برای تأثیرگذاری بر سیاستها یا حمایت از مسائل زیستمحیطی استفاده کنم».